تبلیغات کلیکی سامانه گوگل پلاس و افزايش بازديد
چتروم جرقه ايراني باكس كارت شارژ به قيمت دولتي و نمايندگي ايرانسل و همراه اول
خواب نیستم : - گروه اینترنتی جرقه ایرانی

گروه اینترنتی جرقه ایرانی
گروه اینترنتی جرقه ایرانی
صفحات وبلاگ
آرشیو وبلاگ
نویسنده: سعید کریمی - یکشنبه ۱ امرداد ۱۳۸٥
خواب نیستم ؛ این را مطمئنم. پیرزن قد کوتاهی دارد. موهای سفید با رگه‌های خاکستری. صورت چروک و خسته. چشمهای گود رفته‌اش خالی و سرد به نظر می‌رسند. مژه‌هایش ریخته‌اند و این حالت ترسناکی به نگاهش می‌دهد. بقیه اندامش را به خاطر نمی‌آورم. هیچوقت به بقیه بدنش دقت نکرده‌ام. مثل همیشه ژاکت اسکاچ کهنه‌اش را به تن دارد. چارخانه‌های قهوه ای که روی زمینه خاکستری مرده‌اند. حالا اول پاییز است و هوا سرد، ولی خوب که فکر می‌کنم این لباس را حتی در تابستان هم به تن دارد. شاید سرما و گرما هم مثل زمان در وجودش متوقف شده‌اند. ماشین بزرگ و سیاه روبروی در می‌ایستد. راننده جوان با شتاب پیاده می‌شود و از در عقب ماشین یک پله کوچک آهنی بیرون می‌آورد. با عجله ماشین را دور می‌زند. در را برای پیرزن باز می‌کند؛ پله را جلوی پایش قرار می‌دهد و دستش را به طرف پیرزن دراز می‌کند. سه زن سالخورده دیگر توی ماشین نشسته‌اند. هر سه به روبرو خیره هستند. بی حرکت و ساکت. شاید حتی نفس هم نمی‌کشند. با دیدن ماشین بزرگ و سیاه یک لحظه تردید می‌کنم. حوصله برخورد با هیچکس را ندارم. مدتهاست از دست همه فرار می‌کنم. از معاشرت با دیگران بیزارم. وجود عذاب‌آور خودم برایم کافیست. تحمل عذابی که دیگران با ظرافت و حوصله زیاد خرجم می‌کنند را ندارم. ولی دیگر دیر شده است. دم در ایستاده‌ام و در را باز می‌کنم. پیرزن حالا از ماشین پیاده شده‌ است. مرد جوان زیر بغلش را گرفته و با هم به سمت من می‌آیند. داخل می‌شوم و در را باز نگه می‌دارم. مرد جوان دوستانه با پیرزن خداحافظی می‌کند؛ با عجله به سمت ماشین می‌رود و در حال دور شدن قرار فردا صبح را می‌گذارد. به من نگاه می‌کند. همیشه در این فکرم که من از دریچه چشمان این آدم چه شکلی هستم. گاهی شک می‌کنم که اصلا مرا می‌بیند یا فقط همینجوری سطحی نگاه می‌کند. با تردید و بی‌میلی می‌گویم : شب بخیر! روز بخیر! نه! چرا روز بخیر؟! الان شبه! باید گفت شب بخیر! الان شبه؟ نه؟ همینطوره؟ ساعت چنده؟ الان روزه یا شبه؟.... در را پشت سرم چفت می‌کنم. به در تکیه می‌دهم و صدای پیرزن را می‌شنوم که در راهرو به مکالمه‌اش در باب روز و شب ادامه می‌دهد و بعد در سکوتش گم می شود . از خواب می‌پرم! دیوارهای این آپارتمان لعنتی مثل کاغذ باریکند. حالا صدای ناله‌های پیرزن را می‌شنوم. با اینکه تنهاست ولی همیشه با کسی حرف می‌زند. دردهایش را برای آقا یا خانم هیچکس تعریف می‌کند و احتمالا برای صحنه‌سازی بیشتر،‌ آه و ناله‌ای همراه با زجر ضمیمه‌اش می‌کند. طرف صحبتش جوابی نمی‌دهد. حالا پیرزن فریاد می‌زند و داد می‌کشد و چیزهایی می‌گوید که مفهوم نیستند. انگار به یک زبان دیگر حرف می‌زند. جمله‌هایش نه ساختار درستی دارند نه کلماتش مفهومند. بالاخره خسته و وامانده، ساکت می‌شود و فقط ناله می‌کند تا از پا بیفتد و ساکت شود. آه! بالاخره سکوت! صدای نفسهای خودم را می‌شنوم. آرام و بی‌حرکت روی زمین نشسته‌ام. زانوهایم را بغل کرده‌ام و خیره به دیوار سفید و خالی روبرو نگاه می‌کنم. یک آن تصویر پیرزنهای مرده داخل ماشین را به خاطر می‌آورم. خواب نیستم ؛‌ این را مطمئنم.
سعید کریمی
با سلام خوشبختی ما در سه جمله است: تجربه از دیروز استفاده از امروز امید به فردا... ولی ما با سه جمله دیگر زندگی مان را تباه می کنیم. حسرت دیروز اتلاف امروز ترس از فردا از دکتر علی شریعتی *** یافتن آب به عشق است نه به سعی اما پس از سعی ***
نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
کدهای اضافی کاربر :






Powered by WebGozar

تبلیغات کلیکی سامانه گوگل پلاس و افزايش بازديد
چتروم جرقه ايراني باكس كارت شارژ به قيمت دولتي و نمايندگي ايرانسل و همراه اول
كارت شارژ كارت شارژ به قيمت دولتي و نمايندگي ايرانسل و همراه اول